Prestatieverhogende middelen

Laatste update op 18 dec 2012 om 11u24

“Welke pijnstillers neem jij mee?” vroeg mijn collega Petra. “Pijnstillers? Waar hebben we die dan voor nodig?” Een week later waren we op weg naar de hoogste berg van Europa, de 5642 meter hoge Mount Elbrus. Met een minzaam glimlachje zag je haar denken: Ik neem nog wel een paar extra strips mee. 

 
De enige medicatie waar ik aan denk als ik op reis ga is insuline. Sinds 2003 heb ik diabetes type 1. Drie jaar later heb ik samen met Petra de Bas van de Goor Foundation opgericht. De kwaliteit van leven voor mensen met diabetes verbeteren door middel van sport is onze missie. Structureel organiseren we veel activiteiten voor kinderen met diabetes. Eens in de twee jaar beklimmen we een berg met een groep mensen met diabetes. Op die manier laten we zien dat je met diabetes nog steeds sportieve ambities kunt hebben en waarmaken. 
 
Afijn, mijn vriend die ook diabetes heeft en ik staan op Schiphol nog snel even te checken of we alles bij ons hebben. We lijken klaar voor de start, vol goede moed stappen we het vliegtuig in. Al snel blijkt dat de berg waar we naar toe gaan geen misselijke is. We glibberen over gladde paden heen en al snel volgen wat glijpartijen. Voor ik er erg in heb lig ik op de grond en heeft mijn knie een lelijk draai gemaakt. Ik schrik en zie een toppoging in de kiem gesmoord. Gelukkig kan ik door, helaas wel met een gevoelige knie. 
 
Bij -20 graden Celsius en windkracht 7 vertrekken we om half twee ’s nachts voor onze toppoging. Onze insulinepompen ver weg gestopt om de insuline niet te laten bevriezen. Bevroren insuline werkt niet meer. Ook niet als hij weer ontdooid is. Na een uur moet ik toch een kleine aanpassing maken op mijn pomp en haal hem vijftien seconden tevoorschijn.  
 
Na zes uur lopen blijkt dat in die paar seconden mijn insuline toch is bevroren. De enige medicatie die ik echt nodig heb op dit moment werkt niet meer. Gelukkig hebben we nog een reservepen bij ons. Maar het kwaad is al geschied. Met een bloedsuiker van 25 is mijn lichaam verzuurd en moeten we omdraaien. Driehonderd meter onder de top eindigt de toppoging. 
 
Anderhalf jaar heb ik nog professioneel gevolleybald met diabetes. Ik moest toen een attest van mijn internist hebben voor het gebruik van insuline. Dat staat namelijk op de dopinglijst. Dat zou dus betekenen dat het een prestatie verhogend middel is. En ik snap nu waarom. Als je geen insuline in je lijf hebt dan is het behalen van sportieve ambities heel erg lastig.
 
Op de weg terug van het basiskamp glij ik nog regelmatig uit. Mijn knie is nu erg pijnlijk. Langzaam maar verzamel ik moed om aan mijn collega een pijnstiller te vragen. Als ze werken dan komt dat mijn prestatie weer ten goede. Ik heb helemaal geen zin in haar ‘zie-je-wel-dat-je-pijnstillers-moest-meenemen-gezicht’. Maar net als insuline werken pijnstillers ook prestatie verhogend.
 
Bas van de Goor is Olympische volleybal goud winnaar en heeft sinds een aantal jaar diabetes. Hij runt de Bas van de Goor Foundation, die als doel heeft de kwaliteit van leven van mensen met diabetes te verbeteren door middel van oefening en sport. 

Columns op MedicijnBalans worden geschreven op persoonlijke titel van de auteurs. MedicijnBalans heeft geen invloed op de inhoud. Uiteraard staat het eenieder vrij om de columns te bediscussiëren.

Discussie