Achterstallig onderhoud

Laatste update op 28 okt 2014 om 11u16

Denkt u bij “achterstallig onderhoud” ook aan dat schuurtje, dat eigenlijk vorig jaar al een likje verf nodig had? Of aan die heg die nodig moet worden gesnoeid? Ik wel! De afgelopen jaren heb ik overigens allerlei succesvolle strategieën, gericht op van uitstel komt afstel, weten te ontwikkelen. Weekenden op de ladder of met de snoeischaar in de hand heb ik zo weten te voorkomen.

Het afgelopen jaar hoorde ik steeds vaker een geheel nieuwe invulling van het begrip achterstallig onderhoud: de medicatiebeoordeling! Een gedegen geprotocolleerde aanpak, waarbij arts en apotheker, met elkaar en ook met de patiënt in gesprek gaan. Is dat achterstallig onderhoud uitvoeren? Hebben we daadwerkelijk een farmaceutische zorgprestatie vastgesteld voor “achterstallig onderhoud”? Ik raak een beetje in de war!

En nog veel meer toen ik onlangs bij een CBG-meeting een presentatie van het IMPROVE1 onderzoek van Kim Nooteboom, RIVM, meemaakte. Een onderzoek bij 59 mensen van 70 jaar of ouder, die dagelijks zelfstandig (geen medicatierol o.i.d.) minimaal 3 orale geneesmiddelen gebruiken.

Wat bleek: 56 deelnemers (95%) hadden minimaal één gebruiksprobleem. Tien deelnemers (17%) hadden minimaal één probleem dat, in combinatie met de door hen zelf gevonden oplossing, matige of ernstige klinische achteruitgang kan veroorzaken!

Problemen met het ‘herkennen van de medicijnen’, slikproblemen, gedoe met het breken van de pillen, het zijn slechts enkele voorbeelden van het ontstane achterstallige onderhoud. Het klinkt onbeduidend, maar het betekent dus dat bij bijna 1 op de 5 ouderen er sprake is van een sterk verhoogd risico.

Natuurlijk weet ik dat diegenen die de term achterstallig onderhoud gebruiken, juist beogen dat de farmaceutische zorg zo wordt ingericht dat problemen niet ontstaan of in ieder geval snel worden opgelost. Dat is de ideale wereld, eentje waar ik graag aan mee werk. Maar niet als bewuste of onbewuste strategie om voorlopig geen medicatiebeoordelingen te hoeven uitvoeren!

Dat zou betekenen dat patienten als Matthias Friedenberg nog jaren te veel pillen slikken en niet profiteren van een nieuwe en betere farmacotherapie. Dat zij als polyfarmacie patiënt er dus een aandoening bij krijgen. Inderdaad: (te) veel medicijnen.

Samen de schouders eronder! We moeten toch in staat zijn om snel het achterstallig onderhoud weg te werken en er tegelijkertijd voor te zorgen dat we in de toekomst niet opnieuw een stuwmeer creëren waarin patienten dreigen te verzuipen in hun eigen pillen.

 

Jan Benedictus is senior beleidsmedewerker bij de Patiëntenfederatie NPCF

 

1. IMPROVE: Implications of Medication use Problems ObserVed in the Elderly

 

Columns op MedicijnBalans worden geschreven op persoonlijke titel van de auteurs. MedicijnBalans heeft geen invloed op de inhoud. Uiteraard staat het eenieder vrij om de columns te bediscussiëren.

Discussie